تاریخ پنج پنج هر سال برای اراکی‌ها یادآور خون پاک ۲۰۷ شهید در سال‌های ۱۳۶۱، ۱۳۶۵ و ۱۳۶۷ است، این تاریخ این‌بار برای یک زایمان یا ثبت عقد دو عاشق نیست، اینبار تاریخی به یادماندنی برای یک فراق با یار، فرزند، مادر یا پدر است، روزی که حوصله دشمن از ظرف ایستادگی و غیرت ایرانی‌ها لبریز می‌شود و در هر کدام از این سال‌های ذکر شده تعدادی از هموطنان و البته اراکی‌ها را به شهادت می‌رساند و داغ بر دل نشسته‌ای در حافظه این دیار به ثبت می‌رساند.

اما این اراکی‌های غیور بودند که حتی بعد از این تاریخ‌نگاری دشمن باز هم ایستادند و شکوه مقاومتشان برگ این روز را نه قدرتمندی دشمن بلکه اقتدار در عین مظلومیت را ترسیم و چهره‌ای از ناجوانمردی از دشمن پدیدار کرد.

قصه اولین پنج پنج اراکی‌ها

سال ۱۳۶۱ است، اینجا جنوب کشور آبادان و اهواز و خرمشهر باصفا با مردمان خونگرمش است، از جای جای ایران برای دفاع از ذره ذره خاکشان آمده‌اند، ایرانی‌ها باید به خاک عراق پیش‌روی داشته باشند که اقتدار ایران به دشمن متجاوز نشان داده شود، اما نیروهای نبرد ایرانی تنها برابر یک کشور نیستند و کشورهای متعددی کنار دشمن ایستاده که به اقتدار و استقلال ایران اسلامی ضربه وارد کنند و این آن چیزی است که دلیرمردان ایرانی می‌دانند، اما هیچ کدام باعث ترس و عقب نشینی آن‌ها نمی‌شود.

عملیات در منطقه عملیاتی شلمچه در شرق بصره شروع می‌شود، جوانان اراکی متعددی در این عملیات حضور دارند، جان بر کف، سینه ستبر و قامتی استوار آن چیزی است که در آخرین حضور خود در این زمین خاکی به نمایش می‌گذارند، تجهیزات و قدرت پوشالی دشمن رعبی در دل آن‌ها ایجاد نمی‌کند و یک قدم هم عقب برنمی‌دارند، میادین گسترده مین دشمن را پشت سر می‌گذارند و باز هم جلوتر می‌روند، شاید دشمنان ایران اسلامی با اتکا به قدرت‌های تجمیع شده خود این پیش‌روی را باور نداشتند و شاید هم استقبال از مرگ ترجمه می‌کردند، اما دلیرمردان ایرانی مفاهیمی ارزشمندتر را در ذهن داشتند و دفاع از خاک، ناموس و دین خود را به صلاحی به مراتب قدرتمندتر از صلاح‌های رنگارنگ دشمن تبدیل کرده بودند.

جوانان و دلیرمردان اراکی در این عملیات همراه بودند که با از خود گذشتگی ذره‌ای از اقتدار کشورشان را نشان دهند و در نهایت با شهادت خود تاریخی ماندگار به روایت ۱۳۶۱/۵/۵ به ثبت رساندند.

سوختن کارخانه‌ها هم اراکی را از ایستادگی منصرف نکرد

برمی‌گردیم به چرخه زمان، حالا پنجم مردادماه سال ۱۳۶۵ است، کارخانه‌های اراک به ویژه واحدهایی مانند ایرالکو، واگن‌پارس و آذرآب با تمام توان و نیرو مشغول به فعالیت هستند، همه آن‌هایی که کار می‌کنند می‌دانند که دشمن برای بازدارندگی دفاعشان ممکن است پشتیبانی جبهه یعنی کارخانه‌ها را هدف قرار دهد با این حال و با همه شرایط اقتصادی دشوار ناشی از جنگ تحمیلی دست از کار نکشیدند و ترس حمله دشمن را به دل راه نداند.

مانند هر روز با همه توان مشغول کار بودند و گرمای هوای مردادماه و کوره‌های آتشین داغ هم مانع تلاش آن‌ها برای پشتیبای همه جانبه از جبهه‌ها نمی‌شد، ساعت به حدود ۹ و ۳۰ دقیقه صبح نزدیک می‌شد که به یکباره صدای انفجارهای مهیب مردم اراک را شوکه کرد. صدای آژیر آمبولانس و فریادهای مردم از گوشه و کنار شنیده می‌شد، دود و آتش از سمت این سه کارخانه مهم اراک بود. اینبار دشمن صنعت را هدف قرار داده بود، مادران و زنان و کودکان بسیاری به سمت کارخانه‌ها می‌دویدند حدود ۱۰۰ کارگر شهید و حدود ۵۰۰ نفر مجروح شده بودند، آتش از کارخانه‌ها زبانه می‌کشید و تاریخ پنج مرداد ۱۳۶۵ برای اراکی یک روز تلخ به ثبت رسید.

دفاع از غرب کشور برگی دیگر از رشادت

اما ایستادگی مردم اراک باز هم با حمله ناجوانمردانه دشمن به کارگران متوقف نشد، اراکی‌های غیور باز هم به دفاع و ایستادگی خود ادامه دادند و حالا پنجم مردادماه سال ۱۳۶۷ است حالا دشمن از خاک ایران عقب رانده شده و یک وجب از خاکمان را با همه دسیسه‌ها و با همه توانمندی‌های رنگین و کنار یکدیگر ایستادنشان نتوانستند تصاحب کنند، حالا زمان پذیرش قطعنامه بود که دشمن باز دسیسه‌ای دیگر چیدمان کرد و اینبار از سمت غرب کشور و با همکاری سازمان مجاهدین خلق قصد نفوذ به ایران و اشغال را داشتند.

اینبار هم باید مردم می‌ایستادند و باز هم از خاک خود دفاع می‌کردند، اینبار هم اراکی‌ها پا به میدان گذاشتند و تعداد بسیاری از دلیرمردان اراکی در عملیات مرصاد به فرماندهی شهید سپهبد علی صیاد شیرازی حاضر شدند. نیروهای سپاه، بسیج، ارتش و هوانیروز در یک عملیات منسجم و هماهنگ با استفاده از زمین‌گیر کردن ستون‌های ادوات زرهی دشمن، حملات کمین مسیر پیشروی آنان را مسدود کردند و باز هم تعداد بسیاری از جمله جوانان اراکی به شهادت رسیدند که با خون پاک خود مانع دست درازی دشمن به کشورشان شوند و تاریخ پنج مرداد ۱۳۶۷ نیز برای اراکی‌ها برای همیشه به ثبت رسید.